Verleden
Als ik op mijn leven terug kijk gaat daar een rode draad doorheen van “zorgen voor”. Dit werd mede in gang gezet door mijn negen jaar jongere zwakzinnige broertje Peter. Ik heb tot aan zijn dood veel aan zijn zorg bijgedragen door hem te wassen, eten te geven, bij hem te slapen en van hem te houden. Kortom : Mijn zorgtaak was begonnen..
Dit heeft door de jaren heen veel vormen gehad. Mijn werk in de zwakzinnigenzorg en thuiszorg, het zorgen voor de gasten in de horeca, en het meedenken met m’n bloemenklanten. Ook de zorg voor m’n ouders nam toen zij ouder werden een grote plaats in. Aan deze manier van leven heb ik veel plezier gehad. Ik ben blij als men het naar de zin heeft en ik daarin kan bijdragen.
Toch is het tot nog toe genoemde, ondergeschikt aan mijn grootste en liefste taak in mijn leven en dat zijn mijn vier kinderen Alexander, Angelique, Natascha en Carmen. Zij hebben mijn leven verrijkt en het zorgen voor hun was mijn leven. Dit liep niet altijd even glad, er waren vele up’s en downs met ook voor de kinderen te vaak afscheid nemen en opnieuw beginnen. Ik heb geprobeerd ze daar zo goed mogelijk doorheen te loodsen met als basis liefde en houden van, en ook heel veel leuke jeugdherinneringen. Op het resultaat van ons roerige bestaan ben ik geweldig trots. Mijn kinderen hebben zich ieder, op hun eigen manier ontwikkeld tot mensen met een goede sociale instelling, een enorme werkinzet, creativiteit, en doorzettingsvermogen waardoor zij zich altijd zullen redden.
Door onze niet alledaagse levenswandeling, is er ook bij hen een zeer hechte band ontstaan. Ik ben dankbaar dat ik mijn zorg heb kunnen besteden aan vier geweldige mensen. Het hebben van kinderen brengt nog meerdere vreugde.
Ik ben erg gelukkig met Perrin, Myrthe, en Tycho. Het is jammer dat we te ver van elkaar woonden, maar de contacten die er waren waren heel intens. Heel anders was dat met Runa, zij maakte voor een deel uit van mijn gezin. Wij hebben ook veel leuke dingen en liefde gedeeld.
Dat “zorgen voor” niet altijd vreugde en voldoening met zich meebrengt is mij helaas ook door het leven geleerd. Mijn liefdevol gestarte huwelijk strandde na vele jaren en eindeloos proberen. Het lukte mij, met soms vallen en opstaan niet, de harmonie te vinden waardoor het “zorgen” alleen te zwaar werd. Na de scheiding bleven mijn kinderen mij inhoud aan het leven geven en heb ik met hun hun voor- en tegenspoed gedeeld. Met Angelique en Carmen vorm ik nog steeds min of meer een gezin en dat vooral rond de etenspot. Dit heeft voor mij vele gezellige en “zorgzame”uren gebracht.
Als ik op mijn leven terug kijk had ik graag meer balans gehad. De weegschaal sloeg te vaak naar de verkeerde kant, maar daarentegen staan de pieken van vreugde die mijn kinderen en kleinkinderen mij 34 jaar van mijn leven geven.
Heden
Toen in september 2003 bleek dat ik ziek was, was mijn eerste gevoel daarover er een van opluchting. Ik had mijzelf volledig uitgeput en moest naar mijn aard gewoon doorgaan. Maar als je echt iets mankeert hoef je even niet! Dat mijn ziekte niet voor even was bleek later met alle emoties van dien. Het was een donderslag bij heldere hemel en mijn kinderen probeerden daar ieder op hun eigen manier een weg te vinden in hun eigen doolhof van hoop, ongeloof, en gevoelens. Voor mijzelf was het aanvaardbaar omdat ik mijn levenstaak heb kunnen vervullen. Mijn kinderen heb ik een rijke gevulde rugzak met ervaringen mee kunnen geven, zodat ze daar naar eigen inzicht mee voort kunnen. Natuurlijk had ik nog vele jaren getuige willen zijn van hun levenswandel en dat van de kleinkinderen maar je hebt het in het leven niet voor het zeggen.
Ik voel mij ondanks alles bevoorrecht. Door mijn ziekte heb ik tijd gekregen om uit te rusten en over mijn leven na te denken . Ik heb met de kinderen over van alles kunnen praten. We hebben elkaar door het begonnen verwerkingsproces kunnen helpen. Het leven is voor mij heel intens, maar alles in een tempo die ik zelf kan bepalen. We maken diverse uitstapjes waar we met z’n allen van genieten, maar wel met meer intensiteit dan ooit. Het geluk zit in de kleine dingen, zelfs in boodschappen doen. Ik heb geleerd van het moment te genieten en hoop dit, met de mensen die mij lief zijn zoals natuurlijk de kinderen en kleinkinderen, maar ook mijn familie en alle mensen die zo intens met mij meeleven, nog een poos te kunnen doen.
Toekomst
Alexander, Angelique, Natascha en Carmen, ik wens jullie alle geluk, gezondheid, en jullie beoogde toekomstverwachtingen toe. Mocht je over wat dan ook mijn mening, advies of raad willen hebben, graaf dan maar in die rugzak want dan vind je vast wel wat je zoekt want ik blijf op die manier vlak bij jullie in de buurt.
Jullie goede onderlinge band geeft mij het geruststellende gevoel dat jullie ook altijd bij elkaar terecht kunnen.
---------------------
Met dit relaas heb ik jullie duidelijk willen maken wat jullie voor mij betekenen. Je vergeet nogal eens de belangrijke dingen in het leven te waarderen of dit de anderen te zeggen, waardoor het ook te laat kan zijn. Mij is die tijd gegeven, dus, lieve allemaal, heel hartelijk dank voor jullie lieve zorg en attenties sinds ik ziek ben, maar ook voor het plezier wat we toch ook in deze tijd nog steeds hebben.
Heel veel liefs,
Mama/ Oma
April 2004